Rozdział IV

Dwa miesiące później

DUFF

Między nami wszystko działo się tak idealnie, że aż bałem się huku, z jakim to wszystko się rozpieprzy. Nie miewaliśmy poważniejszych spięć, nawet jak nasze zdania się od siebie różniły, to i tak znajdowaliśmy sposób, żeby bez kłótni dojść do porozumienia. Nie mam pojęcia, czy byliśmy tak zajebistą parą, czy po prostu byliśmy nią zbyt krótko, żeby się żreć. Podobało mi się to, bo przecież o wiele lepiej jest tylko chodzić i się miziać niż wrzeszczeć na siebie, bić się, nie odzywać, a potem przepraszać w nieskończoność, ale mimo to bałem się, że to się kiedyś skończy i przestanie być tak kolorowo. Postanowiłem jednak, póki wszystko działało, cieszyć się tym, że Roxanne w ogóle mnie zechciała i że do tej pory jej się nie odwidziałem.

W jej domu byłem tylko kilka razy, najczęściej spotykaliśmy się u mnie, albo szliśmy gdzieś na miasto, jednak za każdym razem, gdy udało mi się zagościć w jej olbrzymiej posesji, byłem pod ogromnym wrażeniem. Hall był dosyć ciasny, jak na standardy domostwa – miał objętość mniej-więcej połowy mojego pokoju. Następny w kolejności był salon; ogromny, przestronny i… dziwny. Na jasnej podłodze leżał biały, puchaty dywan, po kątach stało parę dużych kwiatków, na ścianach wisiały jakieś obrazy. W centrum znajdowała się kanapa, odwrócona w stronę telewizora. Przestrzeń między nimi dzielił stolik z takim fajnym szklanym blatem. Było fajnie, ale za każdym razem miałem wrażenie, że czegoś tu brakuje, że jest zbyt obco, dziko i nie mógłbym się tu poczuć jak w domu.

Drzwi na lewo prowadziły do kuchni, połączonej z jadalnią. Jasne szafki z jakiegoś drogiego drewna, wszystko błyszczące i piękne jak w jakiejś reklamie. Wokół dużego, kwadratowego stołu postawiono cztery krzesła. Całkiem zajebiście, nawet lubiłem tam siedzieć. Ale i tak najlepiej było u Roxanne. Do jej pokoju prowadziły potężne schody w salonie, takie, jak mają ci najbogatsi w filmach. Potem szło się w prawo i drugimi drzwiami wchodziło się do jej królestwa.

Pokój gabarytowo zbliżony do mojego, może nawet – co może wydawać się dziwne – trochę mniejszy, ale zdecydowanie lepiej urządzony! Czuć było w tym kobiecą rękę. Po prawej stronie na ścianach wisiały plakaty jej ulubionych zespołów i odtwarzacz, a także pokaźna kolekcja płyt i kaset. Podejrzewałem, że nawet większa, niż moja. Naprzeciwko drzwi znajdowało się ogromne okno, przez które wiele razy do mnie uciekała, gdy nie mogła się wyrwać stąd w inny sposób. Przy ścianie z lewej stało olbrzymie łóżko, otoczone szafką nocną i biurkiem. Na podłodze dywan. Zajebiście, naprawdę czułem się tam bosko. Taki rockowy klimat, praktycznie wszystko nawiązywało do muzyki.

Nad biurkiem wisiała tablica korkowa i poprzyczepiane do niej wykaligrafowane i stylizowane na prawdziwe nazwy zespołów, jakieś ważniejsze notatki, nasze wspólne zdjęcia i piosenka, którą dla niej napisałem. Nic ckliwego, bardziej humorystyczna niż romantyczna, ale mimo to zawierała w sobie wszystko, co najważniejsze. Roxanne zapałała do niej wielką miłością.

Nauka gry na gitarze, jaką jej obiecałem, odbywała się pewnie nieco inaczej, niż planowała, ale dopóki nie narzekała, nie zamierzałem zmieniać harmonogramu. Przychodziła do mnie, siadaliśmy z gitarami, pokazywałem jej chwyt albo dwa, szybko uczyłem przejść, „odpytywałem” z tego, co już umiała, a potem starałem się sprowadzić rozmowę na taki tor, żeby odłożyła gitarę i zaczęła mnie całować. Zazwyczaj się udawało, chociaż rozgryzła mnie po tygodniu. Była dla mnie stanowczo zbyt mądra!

Któregoś przedpołudnia wpadłem do Roxanne i rozłożyłem się na jej łóżku, nawet nie czekając, aż powie coś w stylu „rozgość się” albo „cześć Duff, miło, że przyszedłeś”. Przywitała mnie zniewalającym okrzykiem:

- Duff, idioto, kto cię tu wpuścił?!

- Myślałem, że te drzwi są dla mnie zawsze otwarte.

- Bo są. Ale czasem po prostu wypada uprzedzić, że zamierza się przyjść. Nie uważasz?

- Nie. - Roxanne westchnęła i wymamrotała pod nosem coś w stylu „niereformowalny człowiek” i wróciła do swojego zajmującego zajęcia, jakim było składanie ubrań. – Czyli nie cieszysz się, że jestem?

- Szczerze? – Uniosła brwi. Uwielbiała się ze mną droczyć, a i ja nie byłem gorszy. – Niespecjalnie. Chyba, że chcesz mi pomóc.

- Jasne! – Zerwałem się z łóżka i sekundę później stałem już obok niej, ale zamiast zabrać się za porządkowanie jej szafy, przytuliłem ją od tyłu, wpijając się ustami w jej szyję. Użyła moich ulubionych perfum, czyli spodziewała się mnie. Kłamczucha!

- Wiesz, że nie całkiem o to mi chodziło? – spytała, próbując się nie śmiać.

- Domyślam się, ale zauważ, że to, co proponuję, jest fajniejsze i jestem pewien, że wolisz to niż składanie ubrań. Przecież ty nie lubisz ubrań, nie pamiętasz? A mnie lubisz.

- Jesteś dziś strasznie pewny siebie – skwitowała, ale jednak odrzuciła koszulkę Ramones, przekręciła się przodem do mnie i zarzuciła ręce na moją szyję.

- Jestem, bo wiem, że to uwielbiasz. - Musnąłem jej usta, na co odpowiedziała mi tym samym, potem dała kolejnego buziaka i jeszcze kilka.

Matko, jak mi było z nią dobrze. Miałem kiedyś dziewczynę, ale wydawało mi się, że trochę się mnie bała. Poszła ze mną do łóżka, bez żadnych „ale”, było beznadziejnie, a potem nawet nie wrzeszczała, że nie zadzwoniłem. Do tej pory ze sobą oficjalnie nie zerwaliśmy, ale cały ten nasz związek też nie był jakoś hucznie rozpoczęty. Trwał trzy dni… I nie był choćby w jednej miliardowej tak fantastyczny jak mój obecny.

- Zamierzasz dzisiaj cały dzień składać ubrania? - spytałem, bawiąc się kosmykiem jej włosów.

- Tak planowałam. Dalej nie chcesz mi pomóc?

- Średnio. Mogę popatrzeć jak się przy tym gimnastykujesz, a potem zabrać Cię gdzieś na miasto, póki nie mam próby.

- Wieczorem ćwiczycie? - Przytaknąłem. - Szkoda. Wolę jak spotykacie się rano albo po południu.

- Czemu?

- Sama nie wiem. Ale lubię się z tobą spotykać wieczorami.

- Romantycznie?

- Nawet nie o to chodzi, po prostu wtedy nikt nam nie przeszkadza, robimy co i kiedy chcemy, nie jesteśmy ograniczeni czasowo. - Pokiwałem głową ze zrozumieniem. Też wolę wieczory.

Puściłem ją, żeby mogła kontynuować składanie ubrań i znów rozłożyłem się na łóżku. Przez chwilę wgapiałem się w ciszy, jak co pewien czas schyla się, by wziąć kolejną koszulkę czy spodnie, a potem spytałem:

- Szkoła jest dla ciebie raczej ważna, co nie?

- Dosyć.

- Ale chodziłaś ze mną na wagary...

- Bo był koniec roku, a ja i tak miałam już dobre oceny. W tym roku mnie tak często już nie wyciągniesz. - Uśmiechnęła się, jednak widziałem w tym geście pewną obawę, jak to przyjmę.

- Nawet nie planowałem. Myślałem raczej... ale nie, to głupie.

- No mów.

- Nie. - Roxanne spojrzała na mnie groźnie i wrogim tonem głosu wymówiła moje imię. - Miałem mały przypał za to, że rzadko chodzę i rodzice obiecali mi wpierdol, jak następny rok też taki będzie. Ale ja nie mam motywacji. Mam chujową klasę, tak myślę, szkoła jest beznadziejna i do srania mi się te pierdoły przydadzą. No i pomyślałem, że może jakbym zmienił klasę na atrakcyjniejszą, to ktoś kopnąłby mnie co jakiś czas w dupę i zmusił do chodzenia tam.

- Chcesz się przepisać do mnie?

- Tak. Ty byś miała towarzystwo nie tylko na przerwach raz na ruski miesiąc, jak będę łaskaw się pojawić, a ja motywację. Co ty na to?

- Duff, to cudownie! Strasznie się cieszę!

- Naprawdę?! To świetnie, bo w sumie to wszystko już załatwione.

- Co? Jesteś pojebany... - Znów przekleństwo w jej ustach zabrzmiało jak obelga, chociaż blondynka zaraz zaczęła się śmiać i pewnie tak na prawdę nie miała niczego złego na myśli.

- Pojebany, ale twój - uciąłem i wyszczerzyłem zęby w szerokim uśmiechu.

- No mój, mój. - Podeszła i poczochrała mnie po włosach, skradając później czułego buziaka . - Skoro wieczór mam spędzić samotnie, to chyba nic nie stoi na przeszkodzie, żebym zostawiła trochę tych ciuchów na później.

ROXANNE

Przez ostatnie dwa miesiące moje życie przypominało sielankę. Rzadko bywałam w domu, więc nie musiałam znosić Elizy ani jej wielbicieli, cały mój czas zajmował chłopak, którego uwielbiałam i który chyba uwielbiał mnie. Codziennie gdzieś mnie wyciągał, uczył grać na gitarze, rozśmieszał, po prostu był obok. Czasem szliśmy gadając jak nakręceni, poruszając wszystkie możliwe tematy, od dogłębnie omówionych warunków atmosferycznych, przez krajobrazy miasta, nasze wspomnienia, plany, oczywiście muzykę, aż do polityki międzynarodowej, a czasem siedzieliśmy obok siebie na ławce bez słowa i gapiliśmy się w niebo, albo przed siebie. Z Duffem wszystko było takie proste… Bałam się, że kiedyś zacznie mu się nudzić, stwierdzi, że to nie to i mnie zostawi, nie byłam pewna, czy kiedykolwiek bym się po tym pozbierała. Nie miałam nikogo innego, kto mógłby mnie pocieszyć po ewentualnym rozstaniu, więc nawet nie chciałam sobie takowego wyobrażać. Odpędzałam od siebie każdą taką myśl, bo po co myśleć o tym, co będzie, jak skończy się coś, co póki co jest fantastyczne?

Zapominając o stercie wyrzuconych z szafy i porozwalanych po całym pokoju ciuchów, wyszłam z Duffem. Żałowałam, że ma wieczorem próbę, sądziłam, że będzie wolny, dlatego zabrałam się za porządki przed południem. Mimo to nie narzekałam, ciesząc się, że chłopak w ogóle ma i chce mieć dla mnie czas.

- Gdzie idziemy? – spytałam, gdy po wyjściu z mojego domu przez dłuższy czas kierowaliśmy się wzdłuż ulicy, za którą średnio przepadałam. Pełno tam było żuli, grubych, zaniedbanych kobiet, dźwigających ciężkie torby i podejrzanych typków. Blondyn czuł się tam chyba wyjątkowo swobodnie, ale mnie taka okolica nie przekonywała.

- Chciałem ci pokazać takie jedno miejsce.

- Jakie?

- Zobaczysz jak dojdziemy.

Już nie dyskutowałam, bo Duff bywał dość uparty i wiedziałam, że próbowaniem wyciągnięcia z niego, jakie ma plany, nic nie wskóram. Musiałam uzbroić się w cierpliwość i po prostu iść z nim tam, gdzie sobie wymarzył.

- Eee! – Usłyszeliśmy gdzieś z przodu. Stanął przed nami ogromny facet, łysy z brzuchem, wyglądający na takiego, którego głównym zajęciem jest siedzenie z piwem przed telewizorem. - Gdzie to się zakochańce wybierają? – Próbowaliśmy go ominąć i iść dalej, ale nie dawał za wygraną. – Pytam o coś. Gdzie idziecie? – Warknął, zbliżając rękę do moich włosów. Duff mocniej ścisnął moją dłoń i przyciągnął mnie bliżej siebie, a potem zasłonił mnie swoim ciałem. – Ohoho, koguciku, spokojnie. Nic jej nie zrobię – zaśmiał się ten obrzydliwy facet. – Johnny, chodź na chwilę, zobacz, jaka nam się piękna para trafiła! – krzyknął. Chwilę później z zakładu fryzjerskiego kilka metrów za nim wyszedł ten cały Johnny i zbliżył się do swojego kumpla.

Johnny był przeciwieństwem tego obrzydliwego typka. Nie grzeszył urodą i również był bardzo wysoki, jednak przy tym szczupły i odrobinę koślawy. Szczęka obsuwała mu się na bok i wciąż przymrużał oczy. Posiadał rude włosy, miał wąsy i zarost. Była z nich dziwaczna para, mimo to przestraszyli mnie nie na żarty. Duff, który starał się wyglądać na odważnego chyba też się trochę zdygał, czułam jak drży mu dłoń. Chyba, że to moja dygotała tak bardzo… Schowałam się za plecami mojego chłopaka, mając nadzieję, że nic się nie stanie, a panowie dadzą nam spokój.

- Co jest? – spytał Johnny, patrząc na nas z zaciekawieniem. Przepity głos do niego pasował.

- Powiedz chłopcu, że nie musi się bać o swoją ukochaną i nakreśl mu, czego od niego chcemy.

Rudy przybliżył się jeszcze bardziej, a ja w akcie desperacji przyciągnęłam Duffa jeszcze bardziej do tyłu. Staliśmy prawie na krawężniku, obserwując wszystko, zamiast uciekać.

- Pieniędzy – rzucił Johnny, wyciągając dłoń.

- Nie mamy pieniędzy – tłumaczył blondyn, trochę złamanym głosem.

- Każdy ma. Nie chcemy dużo. Na fajki. Zastanów się chłopcze, wolisz nam oddać kilka dolarów, czy swoją dziewczynę? – Większy facet podszedł do nas, a ja zaczynałam się coraz bardziej denerwować. Prawie wtuliłam się w plecy Duffa. Przez chwilę bałam się, że im mnie odda, ale szybko uznałam te obawy za idiotyczne.

- Odpieprz się od niej – warknął blondyn, gdy tamten znów wyciągnął rękę, by mnie dotknąć.

- O, jaki agresywny. Johnny, co robimy z agresywnymi? – Rudy uderzył pięścią w swoją dłoń, uśmiechając się krzywo. – Jesteś pewny, że chcesz tak z nami rozmawiać? Użycz nam dziesięciu dolców albo swojej dziewczyny na piętnaście minut i dajemy wam spokój.

- Zapomnij.

- Co? Kiepska jest? To po co z taką jesteś?

McKagan zrobił się czerwony ze złości. Wyrwał się z mojego objęcia, zacisnął pięść i z całej siły uderzył podśmiewającego się oblecha. Zabolało, gdyż ten złapał się za nos i odsunął kilka metrów. Do akcji wkroczył rudy, który też dostał od mojego chłopaka. Byłam przerażona, nie docierało do mnie, gdy Duff krzyczał:

- Roxanne, uciekaj. - Stałam i patrzyłam, nie potrafiąc zrobić kroku. Jak zwykle w stresie, nie nadawałam się do niczego. – Biegnij! – wrzeszczał, a ja byłam jakby obok. Patrzyłam na to, jak okłada pięściami Johnny’ego, który nie dał się tak łatwo wyłożyć. Obserwowałam, jak oblech podszedł i chwycił blondyna za koszulkę, a rudy unieruchomił mu ręce. Ten pierwszy wymierzył się, zamierzając uderzyć, a Duff zamknął oczy i odchylił się maksymalnie, czekając na cios.

Wszystko trwało może kilka sekund, dla mnie jednak to była wieczność. Nie mogłam bezczynnie patrzeć, jak jacyś kretyni biją mojego chłopaka, przemogłam się, podbiegłam do łysego i z całej siły kopnęłam go z glana w jaja. Johnny zaczął się śmiać, puścił Duffa, a ten złapał mnie za nadgarstek i zmusił do biegu. Skręciliśmy w jakąś uliczkę, wbiegliśmy po schodach i siedliśmy na pagórku, za krzakami.

- Mówiłem, żebyś uciekała – warknął.

- Świetny miałeś pomysł. Jakbym uciekła pewnie leżałbyś tam teraz półżywy, albo nawet i martwy, a tych dwóch zjebusów jeszcze by po tobie skakało.

- A jakby ci coś zrobili?

- Ale nie zrobili. Ciesz się, że cię nie posłuchałam, bo ta twoja twarzyczka już by nie była taka piękna…

Burknął coś niezrozumiałego, opierając ręce na kolanach. Nie wiedziałam, z czego był niezadowolony. Obronił mnie, a potem mu się po prostu odwdzięczyłam. Powinien się cieszyć, że ma taką waleczną dziewczynę, która potrafi się dla niego ogarnąć.

- O co chodzi? – spytałam w końcu.

- Jestem na siebie zły, że cię tu przyprowadziłem. To było głupie, w ogóle jestem jebanym idiotą. Przecież oni mogli ci coś zrobić. Roxanne, weź mnie zabij, zanim ja przez przypadek zabiję nas oboje, dobrze?

- Co ty odpierdalasz? Może to nie jest randka marzeń, ale skąd miałeś wiedzieć, że tak będzie?

- Mogłem się kurwa domyślić.

Brakowało mi na niego słów. Położyłam głowę na jego ramieniu i po prostu czekałam, aż mu przejdzie. Dopiero po dłużej chwili objął mnie ramieniem, to jednak wciąż nie było to.

- Byłeś zajebisty. – Postanowiłam zmienić taktykę. - To, jak przywaliłeś temu łysemu… Jeden cios i po nim. Gdzie się nauczyłeś tak bić?

- Mam czterech braci. – Zaśmiałam się, jednak jego to nie przekonało. Dodał jedynie, siląc się na entuzjazm: - Ty byłaś lepsza, jak przyjebałaś mu z glana.

- Bałam się, że cię uderzy.

Przycisnął mnie do siebie mocniej, chyba z wdzięczności. Jakby nie patrzeć, uratowałam mu życie, a przynajmniej zdrowie, tak jak on mi. Wciąż patrzył przed siebie, więc dłonią odwróciłam jego twarz w moją stronę.

- Boże, Duff, ty krwawisz! – wrzasnęłam, widząc jak szkarłatna smużka spływa po jego lewej skroni. On tylko wzruszył ramionami i wytarł ją rękawem swojej kurtki. – Trzeba do lekarza, nie? A jak ci się wda zakażenie?

- Nic mi się nie wda.

- Duff, to może być poważne. Chodź, muszę cię opatrzeć. Nie możemy tego tak zostawić, to… - paplałam, dopóki nie przerwał mi moich wywodów pocałunkiem. Ktoś mądry kiedyś powiedział: „jeśli chcesz, żeby twoja kobieta przestała gadać, całuj ją, dopóki nie zapomni, o czym mówiła” i McKagan chyba stosował się do tej rady, gdyż długi czas nie odrywał swoich ust od moich. Cierpliwie czekał, aż zacznę oddawać pocałunki i chyba nawet nie liczył na to, jak bardzo się wkręcę. Wplotłam dłoń w jego włosy i dałam się przyciągnąć do niego tak blisko, że wiedziałam, że czuje moje cycki na swojej klatce piersiowej.

Podniosłam się trochę i zaczęłam go subtelnie, ledwie wyczuwalnie przyciskać do ziemi. Trochę mi zajęło, zanim się położył, a ja nie do końca wiedziałam, co chcę osiągnąć. Przecież wygodniej mi było na siedząco… Moje hormony zdecydowały, żeby usiąść na nim okrakiem, a właściwie prawie się położyć, a duszony głos rozsądku nie starał się ich powstrzymać. Duffowi się spodobało, poprawił się na miejscu i przytrzymał moje biodra, wciąż całując. Delikatnie wsunął rękę pod bluzkę, wodząc palcami po plecach, a mnie przeszły przyjemne dreszcze.

Czy dążyłam do czegoś więcej, niż tylko miłe pocałunki pod jakąś wierzbą? Sama nie wiedziałam, nie potrafiłam kontrolować swojego ciała, a ono chyba jednak chciało czegoś więcej. Tylko czy koniecznie tutaj?

Nie wiedziałam, co się ze mną działo. W życiu nie podejrzewałabym się o coś takiego. Co to miało być w ogóle? Co z moją niepewnością? Moimi wahaniami? Chyba jestem jakaś psychiczna, skoro piętnaście minut temu w panice nie mogłam się ruszyć ze strachu, dziesięć minut temu spieprzałam przed jakimiś oblechami, a teraz mam ochotę rozebrać Duffa i pieprzyć się z nim w krzakach… Chyba powinnam się przebadać, bo mnie pojebało.

Usłyszałam jakiś jęk, następnie kolejny, bardziej intensywny. Oboje z Duffem spojrzeliśmy w lewo. Dosłownie kilkanaście metrów od nas, jakaś para postanowiła zrobić to, do czego my chyba podświadomie dążyliśmy. A właściwie to do tego, co ja chciałam sprowokować, przez jakąś pieprzoną naleciałość, której nie potrafiłam ogarnąć. McKagan spojrzał na mnie, ja na niego i w tej samej chwili zaczęliśmy się śmiać. Wstałam z niego, pomogłam mu się podnieść i zwinęliśmy się stamtąd, w przeciwnym kierunku niż ulica, na której prawie zginęliśmy.

- Tak w ogóle to co chciałeś mi pokazać?

- Taki bar, ale chyba odechciało mi się pić…

Szliśmy milcząc przez dłuższy czas. Każde zatopione w swoich myślach, błądzące we własnym świecie, do którego nikt nie miał wstępu. Ani on, ani ja nie mieliśmy ochoty na rozmowę, co było w miarę zrozumiałe po takich przeżyciach. Nigdy jeszcze nie przytrafiło mi się nic tak przerażającego, chociaż wielu podstarzałych typków zaczynało się do mnie dobierać, żaden nie był tak obleśny ani tak straszny, jak tamten. I żaden nie chciał pobić mojego chłopaka. To była moja pierwsza bójka, jakiej byłam świadkiem i w jakiej – można powiedzieć - brałam udział.

- O nie – jęknął w pewnej chwili Duff, wyrywając mnie z zamyślenia.

- Co? Znowu tamci?

- Gorzej. To moi kumple.

Spojrzałam na trzech chłopaków, idących w naszą stronę. Wyglądali na kumpli Duffa. Postawa „mam wszystko w dupie”, niedbały strój, papierosy w dłoniach. Poluzowałam uścisk, jakby w razie mój chłopak nie chciał im się przyznać, kim jestem – nie byłam bowiem pewna, czy ktoś poza jego rodzicami o nas wie – on jednak splótł nasze palce i przyciągnął mnie bliżej siebie. Miał nieobecny wzrok i przygryzł wargę. Czyżby obawiał się starcia z kumplami?

DUFF

Pojeby musiały, po prostu musiały, iść tą drogą, co my. Jest tyle ulic w całym pieprzonym Seattle, a oni musieli zebrać się akurat tam, gdzie kurwa nigdy, ale to nigdy ich nie widziałem. Ja pierdole, co za kretyni. Zacząłem ich nienawidzić właśnie w tamtej chwili.

Czułem, jak Roxanne luzuje dłoń, pewnie sądziła, że będę chciał się wywinąć i nie powiem im, że mam dziewczynę, ale zamiast tego wplotłem moje palce między jej i nieznacznie pociągnąłem ją w moją stronę. Byłem gotowy na konfrontację z pojebami, którzy gdy tylko podeszli bliżej, zaczęli te swoje:

- No, no, Duff, nie chwaliłeś nam się, że masz dziewczynę.

- Nie zasługujemy, żeby wiedzieć?

- Że taka laska na ciebie poleciała…

Daliby spokój, nie robili mi siary i nie zgrywali idiotów, chociaż ten jeden raz, gdy mi naprawdę zależy.

- Przedstawiłbyś nas, głąbie.

- Roxanne, to moi tak zwani kumple. No, a to Roxanne.

Każdy z nich przestawił się jej, oczywiście wyciągając w jej strony swoje łapska, ona natomiast uściskała wszystkie z uśmiechem, mówiąc jak to miło jest jej ich poznać. Kłamała, kto by chciał poznawać takie pierdoły, ale moja dziewczyna jest po prostu zbyt miła dla tych wszystkich popaprańców, jacy się wokół niej kręcą. Dla mnie również.

- Gdzie idziecie? – spytał Dave, jak zwykle uśmiechnięty, trzymając w lewej dłoni papierosa.

- W jakieś spokojne miejsce – mruknąłem, dając nacisk na słowo „spokojne”. Miałem nadzieję, że załapią aluzję i spierdolą.

- Dobra, McKagan, nie ciskaj się. Idziemy już, nie będziemy przecież z wami gadać – rzucił Mike. Roxanne się roześmiała, wpatrzona w niego jak w obrazek. – Pamiętaj, ofiaro losu, że mamy dziś próbę o 18. Roxanne, przypilnuj go. Stracił dla ciebie głowę i nie obchodzą go już sprawy zespołu.

- Pamiętam – syknąłem. Nie podobało mi się to, w jaki sposób zwracał się do mojej dziewczyny. Tak, jakby chciał pokazać, że on jest lepszy, że nie powinna marnować na mnie czasu. Wybujała wyobraźnia? Może. Ale Mike zawsze taki był, stałem się uprzedzony. W dodatku laski na niego leciały, bo podobno był przystojny i miał uroczy dołeczek w lewym policzku. Słodko w chuj…

- Dobra, dobra, mówię tylko. Widzisz, jaki drażliwy? Mam nadzieję, że dla ciebie jest milszy. – Znów mówił do Roxanne, a mnie zalewała krew. – Jak coś to możesz przyjść do mnie i się poskarżyć, chętnie mu wpierdolę. – Spojrzał na mnie i dodał: - Korci mnie od jakiegoś czasu…

- Zrobił ci coś? – spytała blondynka, trochę zaniepokojona, jak wyłapałem z tonu jej głosu. Mike tylko zaśmiał się i wytłumaczył:

- Nie. Po prostu mam ochotę obić mu michę.

- Dobra, Mike, zajmij się lepiej swoją michą, zamiast nastawiać moją dziewczynę przeciwko mnie, co?

- Spokojnie, Duff, nie nastawiam jej przeciwko tobie. Skąd w ogóle ten pomysł? Przewrażliwiony jakiś jesteś…

- Roxanne, a może wpadniesz na naszą próbę? Nie chciałabyś posłuchać, jak twój ukochany wali w gary? – zaproponował Dave.

- To nie będzie kłopot?

- Jaki tam kłopot? Wbijaj, kiedy chcesz. Nie wiem, czemu ten ciota nie zabrał cię wcześniej.

- Żeby nie musiała się z wami użerać – mruknąłem, coraz bardziej wkurzony tą rozmową z nimi. Nie chciałem, żeby to tak wyglądało. Długo zbierałem się, żeby im powiedzieć, że znalazłem dziewczynę i chciałem, żeby nie zachowywali się przy niej jak banda zdziczałych idiotów i, kurwa, nie udało się.

- Ryj, McKagan – warknął milczący do tej pory Jason. – Roxanne, przyjdź na naszą próbę, jeśli masz ochotę. – Posłał jej krzywy, wymuszony uśmiech, obrócił się i odszedł, a za nim tych dwóch kretynów, niczym wierne pieski. Oczywiście musieli pożegnać się z blondynką, ale na szczęście nie trwało to zbyt długo i było do przyjęcia.

- Chcesz, żebym tam poszła? – spytała, gdy zostaliśmy sami. Spojrzała na mnie z taką nadzieją w oczach, że nie potrafiłem powiedzieć nic innego, niż tylko:

- Oczywiście.

Bo chciałem. Bardzo chciałem zabierać ją na nasze próby, ale nie chciałem, żeby miała dłuższy kontakt z moimi pojebanymi kumplami.

- Nie wyglądasz na przekonanego. W ogóle, co cię ugryzło? Jesteś na mnie zły?

- Co? Nie. Za co niby?

- Nie wiem, ale zachowywałeś się, jakbyś był.

- Nie na ciebie, na nich. Zachowywali się, jakbym był jakiś… nie wiem. Nie chcę, żebyś pomyślała, że jestem… Kurwa nawet nie wiem. Nic nie wiem.

- Hej, spokojnie. Nie pomyślę sobie, że jesteś jakiś… jakiś, bo nie mam powodów. To twoi kumple, zgrywali się z ciebie i tyle, rozumiem to.

Popatrzyła na mnie, jakby naprawdę rozumiała. Chyba to tylko ja byłem tak przewrażliwiony, żeby traktować kilka tekstów, jako próby poderwania Roxanne. Idiota i tyle… Ile ja dziś jeszcze rzeczy miałem spieprzyć?

- Ja jestem taki pojebany, czy ty taka idealna?

- To i to – odpowiedziała ze śmiechem i chwytając moją twarz w dłonie, wpiła się w moje usta, stając na palcach, by było jej wygodniej. Objąłem ją w pasie, przyciągając trochę do góry i żarliwie oddawałem jej pocałunki. W dupie mieliśmy cały świat, starszą panią, która z oburzeniem komentowała całowanie się na środku chodnika przez dwójkę podejrzanie wyglądających dzieciaków i wszystko, co do tej pory się wydarzyło. To była nasza chwila, nic nie mogło nam jej przerwać.

Kilka godzin później

ROXANNE

Koledzy Duffa wydawali mi się całkiem sympatyczni. Nie wiedziałam, czemu tak bardzo się na nich wściekał wtedy na ulicy, jednak teraz wyglądało na to, że mu przeszło. Grali cover Ramones i wydawało mi się, że świetnie się przy tym bawili, gdyż Jason i Dave na gitarach kręcili się w kółko i zachowywali się jak rasowi gitarzyści na największych koncertach, Mike z gitarą basową w rękach melodyjnie wywrzaskiwał kolejne wersy piosenki, a Duff tak wczuwał się w swoją grę, że co jakiś czas podnosiło go ze stołka.

Po każdej piosence biłam im brawo, a oni kłaniali mi się i czasem któryś wykrzykiwał do mikrofonu coś w stylu „Jesteście najlepszą publicznością, dla jakiej graliśmy!” albo „Kochamy was, Seattle”, że już nie wspomnę o dedykacji: „To piosenka dla uroczej blondynki z pierwszego rzędu” przed „Roxanne” The Police. Nie mogli się powstrzymać, żeby tego nie zagrać, a jakże!

Mike miał fantastyczny głos, lekko zachrypnięty, męski i melodyjny. Idealnie śpiewał zarówno szybkie, punkowe kawałki, jak i klimatyczne ballady. Pewnie, gdy chłopcy gdzieś grali, on zgarniał najwięcej fanek, gdyż z całej czwórki był – oczywiście po Duffie – najprzystojniejszy i miał śliczny uśmiech. Poza tym większość lasek leciała na brunetów, byłam jedną z tych odmieńców, które szalały za blondynami… Mike wydawał się być sympatyczny. Zabawny, rozmowny i miał w sobie coś, co sprawiało, że automatycznie zaczynało się go lubić.

Dave wyglądał na najstarszego. Szatyn, wiecznie uśmiechnięty, według mnie średniej aparycji, ale nadrabiający poczuciem humoru i podejściem do ludzi. Był naprawdę sympatyczny i nawet jakiś bardziej chamski żart nie brzmiał w jego ustach obraźliwie.

I Jason, gitara prowadząca, jak zdołałam ocenić. Chyba najbardziej intrygujący ze wszystkich. Wydawał się być zamknięty w sobie, maksymalnie skupiony na tym, co robił, ale próbował się wpasować w iście koncertowe realia i również tańczył ze swoją gitarą. Jasne włosy sięgały mu ramion i z nich wszystkich wyglądał chyba najbardziej rockowo. Duff prezentował się nieźle w tej swojej skórzanej kurtce i dziurawych jeansach, ale ten chyba odrobinę go przebijał w skórzanych spodniach i koszulce Zeppelinów, którą potem – pomimo głośnych protestów mojego chłopaka – zdjął. Jason po prostu miał coś takiego w twarzy, co sprawiało, że od razu było po nim widać, że nie jest normalnym, miłym chłopcem z osiedla. Rzadko się odzywał, rzadko uśmiechał, w ogóle był jakiś odsunięty. Ale chyba chciałam go poznać. Był kumplem Duffa, więc to dosyć oczywiste, że planowałam się z nim zaznajomić…

- Dobra, przerwa – zarządził Mike, odkładając gitarę. Dave wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów, rozdał każdemu po fajce, zaproponował też mi, ale odmówiłam. Chwilę później stał przy mnie Duff, wyciągając mnie w „spokojniejsze miejsce”, czyli w kąt na lewo od wejścia, gdyż ten z drugiej strony był trochę zagracony, w każdym innym miejscu byliśmy narażeni na bezpośrednie spojrzenia chłopaków, a na dworze padało. Ja bardziej myślałam, żeby może trochę pogadać z jego kumplami, jakoś się z nimi zintegrować, żeby nie mieli mnie tylko, jako „tą, przez którą Duff przesuwa próby”, ale też, jako” fajną dziewczynę, która czasem podkrada im perkusistę”. Skoro jednak mój chłopak miał inne plany na tę przerwę, postanowiłam się dostosować i najwyżej starać się zmieniać ich stosunek do mnie podczas następnej przerwy.

-I jak ci się podoba nasz zespół? – spytał blondyn, zamykając mnie w potrzasku między nim i dwiema ścianami. Stworzył dla mnie małą pułapkę, ale mimo to nie czułam się przez to jakoś bardzo uciśniona. Wręcz przeciwnie – było mi całkiem przyjemnie w takiej klatce.

- Jesteście świetni!

- A która część podoba ci się najbardziej? – Uniósł brwi i czekał na tę łechtającą jego ego odpowiedź. Wahałam się przez chwilę, czy nie powiedzieć, że wokal, albo sekcja gitarowa, ale nie chciałam być aż tak wredna, wiedząc, że przede mną rozwija się perspektywa całkiem miłych kilku minut, których nie chciałam spędzić na przepraszaniu, nawet takim niezbyt serio.

- Perkusista to niezła dupa. Dasz mi jego numer?

- On już ma dziewczynę.

- Naprawdę? Szkoda…

- On nie narzeka.

- Dobrze mu z tą laską?

- Jak cholera. W życiu by jej nie zamienił. – Uniósł kąciki ust, co miało oznaczać, że lada chwila „polecimy w ślinę”, jak to czasem określał.

- To jest ta część naszej rozmowy, gdy publiczność robi „awww”, bo wielki rockman powiedział coś romantycznego?

- Tak. A zaraz przez okno wleci statek kosmiczny i zacznie wszystko rozpierdalać takimi czerwonymi laserami!

- I ty weźmiesz jakieś lusterko, odbijesz strumień światła i zniszczysz to UFO.

- I publika zacznie klaskać, a ja stanę się bohaterem ludzkości!

- I ja rzucę ci się w ramiona z radości, jaki to jesteś odważny i wspaniały.

- I pójdziemy się ruchać.

- I cały romantyzm pójdzie w pizdu – skwitowałam, na co on tylko zaśmiał się pod nosem i odparł:

- Wspaniale, że jesteś tak samo pojebana, jak ja.

Nachylił się i pocałował mnie delikatnie w usta. To znaczy delikatnie zaczął, bo gdy zauważył, że powoli się wkręcam, wcisnął mnie swoim ciałem w ten róg i pogłębił pocałunek. Zaplotłam ręce wokół jego szyi, a on położył swoje dłonie na moich biodrach. Miałam nadzieję, że uważał, żeby nie spalić mi papierosem koszulki.

- Gołąbeczki, gramy! – Dobiegło nas wołanie któregoś z chłopaków. Chciałam oderwać się od Duffa i pozwolić mu odejść, ale on miał najwidoczniej w dupie swoich kumpli i jeszcze mocniej ścisnął moje biodra.

- Hej, Duff, przestań wysysać jej twarz i chodź – krzyknął inny. Byłam pewna, że to Mike i Dave, nie podejrzewałam Jasona o jakiekolwiek próby komunikacji, zwłaszcza w tak żartobliwym tonie. Czułam, jak mój chłopak na chwilę odkleił ode mnie jedną rękę, a później znów odłożył ją na miejsce. Pewnie pokazał im środkowy palec.

- Ej no, kurwa, McKagan, chodź tu fiucie, siądź na dupie i wal w gary, bo ci wpierdolę zaraz – zbulwersował się któryś. Podejrzewałam, że Mike, jednak głosy nie docierały do mnie tak, jak powinny. Odchyliłam głowę, uciekając przed ustami Duffa.

- Idź tam – kazałam, zsuwając dłonie na jego klatkę piersiową i popychając go w stronę chłopaków.

- Wolę zostać.

- Po to masz próby, żeby z nimi ćwiczyć. Ze mną poćwiczysz po próbie – dodałam, widząc jego wielce zagniewaną minę. Uśmiechnął się, dał mi jeszcze przelotnego buziaka i popędził, aby siąść za perkusją.

Ja usiadłam grzecznie pod ścianą, przepraszając wzrokiem za to, że ich kumpel tak się przeze mnie zachowywał. Nie dostałam w odpowiedzi pogardliwych spojrzeń czy obojętnych wzruszeń ramionami, a serdeczne uśmiechy, które trochę podniosły mnie na duchu.

Zagrali kilka piosenek, jedną powtarzając chyba cztery razy, gdyż nie mogli się w niej zgrać. Albo jeden wchodził zbyt szybko, albo drugi się zapominał i za długo czekał, albo Mike zapominał tekstu, albo Duff popieprzył coś rytmicznie. Znów zrobili przerwę, tym razem ustalili, że będzie trochę dłuższa, na fajkę i piwo. Blondyn ponownie chciał mnie wyciągnąć w kąt, szepcząc mi do ucha jakieś czułe słówka, ale tym razem poprosiłam go, żebym mogła poznać jego kolegów i zobaczyć, w jakim towarzystwie obraca się mój chłopak. Zaakceptował taki argument i dosiedliśmy się do nich, rozłożonych na podłodze. Dostaliśmy po piwie i kilku miłych słowach, że postanowiliśmy jednak posiedzieć trochę z nimi.

- Tylko błagam, nie zachowujcie się jak te wszystkie pary, które tylko siedzą i się liżą, dobra? A jak macie się lizać, to w kąciku – zarządził Dave.

- Dobra, dobra. Chcemy z wami pogadać, co nie? – mruczał Duff, sam niezbyt wierzący w swoje słowa.

Było całkiem przyjemnie. Mike i Dave sypali żartami na zmianę z Duffem, nie było dla nich tematów, nie do poruszenia, jednak widziałam, że trochę się hamowali. Jason siedział na wzmacniaczu, polerując swoją gitarę ściereczką i – o dziwo – też czasem wtrącał kilka słów. Dwa razy nawet złapałam go na uśmiechu. Ogólnie miałam co do nich pozytywne odczucia, dało się ich polubić, nawet intrygującego gitarzystę.

Po próbie, która przeciągnęła im się do wpół do dziewiątej, wszyscy rozeszli się w swoje strony. My mieliśmy iść na trochę do mnie, o ile nikogo nie będzie w salonie, a że Mike mieszkał chyba ze dwie przecznice dalej, szedł z nami. Wciąż padało, więc dostałam od Duffa jego skórzaną kurtkę, żebym za bardzo nie zmokła. Szedł obejmując mnie w pasie i wyraźnie odsuwając od swojego kumpla. Czyżby był zazdrosny? Nieprawdopodobne, pan Michael McKagan, pewny siebie do bólu i mający czasem zbyt wysokie mniemanie, miałby być zazdrosny? Nie ufał mi?

Gdy rozstaliśmy się z brunetem, postanowiłam go spytać, czemu tak mnie od niego odsuwał.

- Wcale nie! – zarzekał się,

- Duff, przecież widziałam. Jesteś zazdrosny? – Uniosłam brwi.

- Nie jestem!

- Jesteś!

- Nie jestem! A tak w ogóle to muszę już iść.

- Mieliśmy iść do mnie. Nie chcesz?

- Jest późno i… Mama będzie się martwić – wymyślił, dał mi szybkiego buziaka i zostawił samą pod bramą, prowadzącą do mojego olbrzymiego domu, którego tak nienawidziłam i tak bardzo się bałam.

Nie chodziło mu o mamę, bo akurat on mógł sobie wracać, kiedy chciał, i tak nie robiło to na nikim wrażenia. Czyżbym uraziła jego dumę, mówiąc, że był zazdrosny? Przecież to nic złego. Co więcej, w odpowiednich ilościach to bardzo pozytywna cecha. Znaczyłoby, że mu zależało. O co mogło mu chodzić, że tak bardzo go ruszyły moje słowa?

Przez chwilę patrzyłam w jego stronę, ale w końcu weszłam do tego mojego nieszczęsnego domu, dopiero w środku uświadamiając sobie, że jest ulewa, a ja mam jego kurtkę. Trudno, proponowałam wejście do domu, to nie chciał, niech teraz cierpi, uznałam w myślach i poszłam do siebie.

DUFF

Szkoda było mi zostawiać Roxanne, gdy proponowała uroczy wieczór we dwoje w jej klimatycznym pokoju, ale nie miałem ochoty tłumaczyć się z tego, czy byłem zazdrosny, czy nie.

Nie byłem zazdrosny. Nie miałem powodów, żeby być, bo ani Roxanne nie wykazywała zainteresowania Mike’m, ani on nie wyglądał, jakby miał w planach ją poderwać. Byłem po prostu nauczony doświadczeniem, że lepiej nie pokazywać temu chłopakowi ładnych dziewczyn, gdyż on nie przepuszczał żadnej. Nigdy nie wybaczyłem mu tego, jak wyrwał mi sprzed nosa Ashley. Wiedział, że mi się podobała, a i tak zbezcześcił ją swoją śliną. Rozkochał, zostawił i nic dziwnego, że dziewczyna potem nie chciała mieć z nami do czynienia. Poza tym chyba nie chciałem mieć laski, którą już wypróbował mój kumpel.

W każdym razie, Mike był zdolny do wszystkiego i o ile ufałem mojej Roxanne, o tyle nie wierzyłem w szczerość jego intencji i starałem się zachować między nimi dystans. Tak tylko, dla bezpieczeństwa.

______________________________

Znowu przeskok, tym razem o dwa miesiące. Czemu? Ponieważ cały ten czas jest wystarczająco dobrze opisany w pierwszych słowach każdego z nich. Po cóż miałabym robić z tego rzygofilnego tasiemca, skoro mogę skupić się na tym co ważne, zostawiając trochę tego romantyzmu?

Dziś jest dość dużo perspektywy Roxanne. Wydaje mi się, że jeszcze rozdział czy dwa i zacznie się jej robić coraz mniej, ku Waszej radości :)

I jeszcze jedna kwestia. Albo muszę zacząć wstawiać krótsze rozdziały, albo robić to rzadziej, gdyż zostało mi jeszcze może 5-6 rozdziałów które mam napisane, reszta jest w fazie tworzenia. Wybierzcie, którą opcję wolicie, będzie to bardzo pomocne :)

Co do moich odczuć na temat tego tam wyżej... dwa tygodnie temu podobało mi się bardziej. Im więcej razy to czytam, tym gorsze mi się wydaje, ale myślę, że to normalne. Wy ocenicie, jak mi wyszło :)

Jak co tydzień dziękuję za takie miłe komentarze.

Do następnego!