Rozdział VI

Następnego dnia

Chyba wczoraj trochę przegiąłem. Nie nastawiłem budzika, nikomu nie mówiłem, żeby mnie obudził, a moja mamuśka chyba chciała wykazać się sercem i też mnie nie zrywała z łóżka, w związku z czym wstałem grubo po dwunastej.

- Ja pierdole, Roxanne mnie zabije – mamrotałem do siebie, wsuwając na dupę spodnie. Przeczesałem ręką włosy, wziąłem jakąś czystszą koszulkę i zwlokłem się na dół do kuchni. – Czemu mnie nie obudziłaś? – spytałem, widząc mamę, szykującą coś tam do żarcia.

- Słyszałam, w jakim stanie wczoraj wróciłeś. Nie nadawałbyś się do szkoły. Uznałam, że zamiast cię tam wysyłać, po prostu dam ci jakąś ludzką karę. Posprzątasz garaż.

- Mamo! – zajęczałem. – Ale ja chciałem iść. Ja pierniczę, dzięki tobie Roxanne mnie zabije.

- Nie zabije. A tak w ogóle to pokłóciliście się o coś? Wybiegła wczoraj tak szybko, że nawet się nie pożegnała, a potem ty…

- Tak, pokłóciliśmy się, ale nie chcę o tym gadać, dobrze? Zrobisz mi śniadanie?

- Bardziej obiad.

- Mamo, daj mi cokolwiek, byle dało się to zjeść, dobrze?

Westchnęła tylko i zrobiła mi kanapki. Czyli śniadanie, po co było jęczeć? Oszamałem i wróciłem do pokoju. Gdybym poszedł do szkoły, zdążyłbym na ostatnią lekcję, ale chyba mądrzej było zostać. Nie dość, że Roxanne by się czepiała jeszcze bardziej, niż jakbym nie poszedł wcale, to jeszcze musiałbym się użerać z moją ukochaną panią S. W tej klasie też miałem z nią angielski, czysta rozkosz!

Odczekałem, aż Roxanne wróci do domu i zadzwoniłem. Odebrała Eliza, zbywając mnie tanimi „Roxanne nie ma w domu”, „jest w szkole”, „nie dzwoń do niej, szczylu”. W ten sposób nie byłem w stanie nic zdziałać, uznałem, że pójdę dziś na próbę bez niej, a najwyżej potem zajrzę do niej i z nią pogadam.

Kilka godzin później

Zjawiłem się na próbie jako pierwszy. Bezczynne siedzenie w domu doprowadzało mnie do szału, musiałem ze sobą coś zrobić, więc gdy tylko zbliżała się 16, wybiegłem stamtąd i przyleciałem do naszego ciasnego magazynku. Pograłem trochę sam, a raczej powaliłem w gary, ledwo trzymając rytm.

Usłyszałem kroki i donośny głos Bikey. Rozmawiała z Jasonem żywo gestykulując. Gdy mnie zauważyła, zamarła, skrzywiła się, a następnie spytała:

- Gadałeś z Roxanne?

- Jeszcze nie, po próbie do niej pójdę.

- No ja myślę!  Cały wieczór skarżyła mi się, że ona się o ciebie martwi, a ty masz to w dupie.

A więc to o to jej chodziło? Że niby nie przejmuję się tym, że tak bardzo zaprząta sobie mną głowę? Przecież ja to doceniam! I to jej irracjonalne zainteresowanie moją edukacją, i narkotykową fobię. Czemu mogła pomyśleć, że mnie to nie obchodzi? Ja pieprze, jak baby czasami wyolbrzymiają…

- Nie prawda, że mam to w dupie. Po prostu była wkurzona i wszystko sobie nadinterpretowała.

- Czemu nie pogadałeś z nią w szkole?

- Trochę zaspałem… Nieważne, kurwa, nie chcę o tym gadać, dobra? To sprawa między mną a nią, więc jakbyś mogła się nie wtrącać, to byłbym ci bardzo wdzięczny…

- No chyba nie tylko między tobą a nią, jak mi ryczała dwie godziny w rękaw…

- Jak ci się nie podobało, to trzeba było jej powiedzieć, żeby wypierdalała, kto ci kazał z nią siedzieć w ogóle? Chyba sama chciałaś się z nią przyjaźnić, to wiedziałaś, na co się piszesz. Teraz z łaski swojej nie narzekaj.

- Uważaj, jak do niej mówisz – warknął Jason, zaciskając pięść.

- Bo co?

- Bo to moja dziewczyna. Trochę szacunku, idioto.

- To co, to znaczy, że może narzekać, że moja dziewczyna jak była smutna to poszła do niej?

- Kurwa, chłopie, naprawdę to cię najbardziej uderzyło? A nie na przykład to, że twoja laska była smutna przez ciebie?

- Nie miała powodu – warknąłem, wracając do uderzania w gary.

Chwilę później przyszli Dave i Mike, i mogliśmy zaczynać próbę. Na pierwszy ogień poszedł jakiś lamerski kawałek, którego nienawidziłem, ale chłopaki upierali się, żeby go zagrać. Nie miałem zbyt wielkiego pola do popisu, klasyczny rytm, praktycznie cała piosenka na dwóch bębnach. Przetrwałem to dzielnie i przeszliśmy do Aerosmith. To już lubiłem, ale jakoś mi dziś nie szło. Myliłem się, uderzałem za cicho, albo znów za głośno, nierówno... Słyszałem, że pieprzę tę piosenkę, przez co byłem jeszcze bardziej na siebie wściekły. Oczywiście moi wspaniali kumple nie znali litości.

- Duff, kretynie, skup się.

- Staram się.

- Nie staraj się, tylko graj porządnie. Zawsze trzymałeś rytm, co jest?

- Gówno. Gramy dalej.

Zaczęliśmy następny kawałek, tym razem Ramones. Odpadłem po pierwszym refrenie.

- Kurwa mać, McKagan, co z tobą dziś jest nie tak? – wrzasnął Mike.

- Pokłócił się z Roxanne – wtrącił Jason.

- Bardzo nam wszystkim przykro z tego powodu. Możesz już nie zgrywać ofiary i grać normalnie?

- Kurwa, próbuję. Jakby jego laska nie darła na mnie mordy, to by było w porządku. – Posłałem Jasonowi nienawistne spojrzenie. Blondyn zacisnął pięść, prawie zgniatając w niej kostkę, ściągnął gitarę, oparł ją o wzmacniacz i prawie do mnie podbiegł. Za fraki ściągnął mnie ze stołka, przyparł do ściany i warknął tuż nad moim uchem:

- Zachowuj się, McKagan, bo dziś mnie wyjątkowo wkurwiasz.

- Mówię, jak jest. Wszyscy się wpieprzacie w moje sprawy, oni, ty i twoja panienka. Mam tego kurwa dosyć.

Chwilę po tym, jak skończyłem mówić, poczułem na swojej twarzy pięść Jasona, a następnie krew zbierającą się w moim nosie i w ustach.

- Nie nazywaj jej panienką, skurwysynie. Chyba, że mam ci poprawić.

Zmierzył mnie zimnym, nienawistnym wzrokiem, a potem puścił i odszedł kilka kroków. Z nosa spływał mi strumień szkarłatnej cieczy, gdy przełykałem ślinę, czułem słodki smak krwi. Wkurwiłem się jeszcze bardziej. Rzuciłem się na niego i zacząłem okładać go pięściami. On nie pozostawał mi dłużny i zaczęliśmy się porządnie napierdalać. Słyszałem jak Bikey krzyczała, żebym go zostawił, jak chłopaki próbowali przemówić nam do rozsądku, ale dopóki nie zaczęli nas rozdzielać, nic na nas nie działało.

- Uspokójcie się, idioci! – krzyknął Mike, gdy jakimś cudem udało im się nas od siebie oderwać.

Spojrzałem na mojego przeciwnika. Miał rozcięty łuk brwiowy i podbite oko, ja zaś czułem jak pali mnie policzek i zajebiście boli brzuch. Kutas uderzył mnie z całej siły gdzieś w okolice żołądka, myślałem, że się na niego porzygam.

Bikey natychmiast podbiegła do swojego kochasia, żeby sprawdzić czy przeżyje, a mnie obrzuciła kilkoma czułymi słówkami.

- Dobra, dziś próby nie będzie. Spierdalajcie, zastanówcie się, czy na pewno chcecie się żreć, czy nie lepiej się dogadać i pogadamy jutro – zarządził Mike. Mówił, jakby był jakąś pieprzoną przedszkolanką, a my jej wychowankami, których odsyła do kąta.

Wziąłem, co moje i wyszedłem stamtąd, nawet nie oglądając się, czy temu zjebowi nie przyszło na myśl rozpierdolić mojej perkusji. Z nosa cały czas lała mi się krew, chociaż teraz jakby trochę mniej. Do Roxanne nie miałem co iść w tym stanie. Wkurwiłbym ją jeszcze bardziej i na tym by się skończyło. Skierowałem się wiec z powrotem do domu.

Na moje nieszczęście w hallu natknąłem się na mamę, która zawzięcie myła podłogę. Gdy wlazłem w brudnych buciorach i jeszcze zachlapałem płytki krwią, zaczęła się na mnie drzeć. Najpierw były to teksty w stylu „zdejmij te buty, nie widzisz, że umyta?”, a potem „co się stało? Z kim się lałeś?”. Chciałem to przemilczeć i po prostu pójść do łazienki się umyć, ale nie dawała za wygraną.

- Czy to ważne? Daj mi spokój.

- Michael Andrew McKagan, powiedz mi do cholery, z kim się lałeś! – krzyknęła. Oczywiście od razu przywołało to sępy, które powyglądały ze swoich pokoi i czekały na dalszy rozwój wydarzeń.

- Z nikim. Nic ważnego. – Natknąłem się na jej piorunujący wzrok. – Z Jasonem.

- O co poszło?

- O Roxanne, no a o co? Przypieprzył się do nas, to powiedziałem, co o tym myślę. To mi przywalił. No a ja jemu.

- Boli cię coś?

- Trochę brzuch. Mogę iść się umyć?

Skinęła głową. Poszedłem na górę, ignorując docinki mojego zjebanego rodzeństwa i zamknąłem się w łazience. Spojrzałem w lustro. Cały ryj brudny od zaschniętej i świeżej krwi, warga napuchnięta, nawet włosy były nie wiedzieć czemu posklejane. Wyglądałem jak siedem nieszczęść. Albo i siedemdziesiąt siedem nieszczęść. Masakra!

Umyłem się, przebrałem i gdy już wyglądałem w miarę jak człowiek, zszedłem znów na dół. Teraz już mogłem iść do Roxanne, ale najpierw musiałem coś zjeść. Umierałem z głodu.

Wszedłem do kuchni, otworzyłem lodówkę i wyjąłem z niej kabanosa.

- Pamiętasz, że sprzątasz dziś garaż? – zagadnęła mama.

- Co?

- No tak, nie budziłam cię do szkoły, więc sprzątasz.

- No chyba nie! Ja chciałem iść do szkoły, z nikim nie uzgadniałem, że wolę sprzątać jakiś pieprzony garaż!

- Duff, posłuchaj…

- Nic z tego. Nie będę nic, kurwa, sprzątał. Wolałem, żebyś mnie obudziła, nie prosiłem o to, żeby nie iść do szkoły. To była twoja decyzja, więc sama sobie sprzątaj.

Wziąłem jeszcze jednego kabanosa i wypierdoliłem z domu. Miałem już dosyć na dzisiaj. Pokłóciłem się chyba już z każdym, z kim tylko mogłem. Na końcu zostanę bez dziewczyny, zespołu i wydziedziczony przez własną matkę. Zajebiście, kurwa…

Szedłem ulicą, wpierdalając tego kabanosa i pewnie wyglądając przy tym co najmniej niepoważnie. Ale szczerze mówiąc, gówno mnie to wtedy obchodziło. Zapieprzałem do Roxanne szybkim krokiem, piętnaście minut później już byłem pod jej domem i dobijałem się do drzwi. Otworzyła mi Eliza, a jakże…

- Roxanne nie ma.

- A kiedy może wrócić?

- Nie wiem.

- A może jej pani powiedzieć, że…

Nie dała mi dokończyć, kłapnęła mi drzwiami przed nosem i zniszczyła tym samym przedostatnią nadzieję na dziś. Ostatnią nadzieją był włam do pokoju mojej dziewczyny. Nie dosłowny, ale rzucanie żwirem w okno powinien wystarczyć.

Nazbierałem trochę tego żwiru i stanąłem za domem, próbując dorzucić. Nawet mi się udawało, ale nie było żadnego odwetu z jej strony. Wyrzuciłem garść, potem drugą, trzecią i nic. Wspinanie się po rynnie odpadało, nie zamierzałem z siebie robić aż takiego desperata.

Dałem za wygraną. Odpuściłem. Najwyżej spotkam się z nią jutro w szkole, pomyślałem i z takim planem opuściłem tę posesję. Nie chciałem wracać do domu, u żadnego z chłopaków pewnie też nie byłem zbyt mile widziany. Został mi tylko bar.

Skręciłem w prawo, jednak coś mnie tknęło i spojrzałem w tę pieprzoną lewą stronę. Zamarłem. Gapiłem się jak głupi, nic nie rozumiejąc z tego, co się właśnie działo. O co chodziło? Czemu tak? Roxanne stała dosłownie naprzeciwko mnie, jakieś trzydzieści metrów dalej, wtulona w tego, któremu ufałem najbardziej. Prędzej spodziewałbym się tego po Jasonie, niż po nim.

Nogi się pode mną ugięły. Nie wiedziałem, czy iść do nich, wpierdolić Dave’owi, wyzwać Roxanne i trochę sobie tym ulżyć, czy przełknąć to i pójść do tego baru, póki jeszcze miałem władzę nad nogami. Musiałem się długo zastanawiać, gdyż w końcu Roxanne spojrzała w moją stronę. Byłem kawałek od nich, ale usłyszałem jej żałosny jęk:

- Duff…

Oderwała się od Dave’a i chyba chciała do mnie podejść, ale odwróciłem się na pięcie i odszedłem. Po prostu sobie stamtąd spierdoliłem, bez pośpiechu, bez zbędnego okazywania emocji.

Udałem się do tego pieprzonego baru, zamówiłem flaszkę, siadłem w kącie i piłem. Nie potrzebowałem towarzystwa, zbędnego gadania ani niczego. Chciałem tylko się urżnąć, zapomnieć. Zapomnieć o tym wszystkim, co mnie kiedykolwiek łączyło z Roxanne. Wybrała Dave’a, mojego najlepszego kumpla. Dlatego dzień wcześniej się tak dziwnie zachowywała, chciała mieć po prostu pretekst, żeby ze mną zerwać. Sprytne, jak cholera… Mogła walnąć prosto z mostu: „Duff, jesteś kretynem, wolę twojego kumpla”. Nie zrozumiałbym? Z pewnością przyszłoby mi to łatwiej, niż ogarnięcie tej sytuacji…

Było nam razem tak dobrze, czemu chciała to zniszczyć w taki sposób? Dlaczego Dave mi to zrobił? Czemu odebrali mi wszystko, co miałem jednego dnia, bez żadnych zapowiedzi, nie wiem, kurwa, czegokolwiek? Beż żadnego słowa wyjaśnienia. Bez żadnego wyzwiska, wygarnięcia mi prosto w twarz. Bolałoby mniej niż taka cicha konspiracja.

Byłem w połowie flaszki, gdy przysiadł się do mnie jakiś pijaczek. Zarośnięty, śmierdzący i brudny, ale nie wyganiałem go. Miał swój alkohol, mógł siedzieć.

- Czemu jesteś taki otępiały, kawalerze? – spytał przepitym, ale jakby zmartwionym głosem. – Kobieta? – Przytaknąłem. – Na babę to nie ma rady. Życie z nimi ciężkie jak diabli, ale bez nich też nie idzie. Wiem, bo sam miałem cztery. Każda następna lepsza od poprzedniej. Aż nie mogę się doczekać kolejnej! Skłóciła się z tobą?

- Tak. A potem poleciała do mojego kumpla – wysyczałem, pociągając kolejny łyk.

- Bo wszystkie baby to kurwy! – krzyknął jakiś grubszy facet z sąsiedniego stolika, najwidoczniej przysłuchujący się naszej rozmowie.

- Ona nie jest kurwą! – warknąłem na niego. – Ona jest wspaniała…

- A jednak zdradziła – wtrącił pijaczek, który się do mnie przysiadł. – Jeśli mogę ci coś doradzić, kawalerze, nie przywiązuj się za bardzo do kobiety. Każda najpierw obiecuje cuda, a potem zostawia faceta z niczym. Moja druga żona, Panie świeć nad jej duszą, zdradziła mnie po trzech latach współżycia z moim bratem. Goniłem ją za to z siekierą przez pół miasta, aż w końcu ją dorwałem.

- Zabił ją pan?! – Przestraszyłem się, łącząc to ze słowami „Panie świeć nad jej duszą”.

- Nie, nie jestem zbyt celny. Wyjechała do Arkansas i została prostytutką. Przynajmniej w mojej wersji wydarzeń. – Uśmiechnął się dziwnie, jednak przemilczałem to, postanawiając nie drążyć tematu.

- Roxanne jest inna. Przynajmniej tak mi się wydawało.

- Wszystkie baby to kurwy! – powtórzył tamten grubas, ale tym razem to zignorowałem.

- Zamknij się, Pete! Roxanne, jak powiadasz kawalerze, pewnie zobaczyła w tamtym coś, czego nie widziała w tobie. Baby mają taki szósty zmysł, że jak wyczują coś, czego im potrzeba u innego, to do niego idą. Nie twoja wina. Znajdziesz sobie jeszcze taką, która to w tobie będzie to widziała. Moja czwarta żona, świętej pamięci, mówiła, że jest we mnie mężczyzna jej marzeń.

- Nie żyje?

- A coś ty się tak tej śmierci uczepił, synu?

- Powiedział pan „świętej pamięci”.

- No tak, nie żyje. Ale tej to mi było szkoda. Dobra baba była, najlepsza. Mówię ci, kawalerze, każda następna jest lepsza. Która to była twoja?

- No… Pierwsza. – Pominąłem mój pseudo-związek z Laurą.

- Ohoho, to ty nawet nie wiesz, ile jeszcze przed tobą! Nie pij już tego, bo młody jesteś, a to niezdrowe, idź do domu i przez tydzień sobie pocierp, a potem wyjdź i szukaj nowej kobiety. Tak jest najlepiej. No już, zmykaj, synu. – Niezbyt subtelnie wypchnął mnie z ławki i zabrał moją flaszkę. – Idź, idź. Zajmę się nią.

- Jest jeszcze pół…

- No widzę. Idź już. – Uśmiechnął się do mnie, zamykając przy tym oczy. Poddałem się, może faktycznie nie ma co walczyć o tę flaszkę. Tak samo jak i o Roxanne.

- Na zdrowie – powiedziałem i wyszedłem. Zaczęło się ściemniać, więc uznałem, że powrót do domu nie byłby takim złym pomysłem. Własne łóżko, cisza, spokój. Idealnie.

______________________________

Serio czytają to tylko dwie osoby? Dzięki...

Jestem w środku wielkiego kryzysu twórczo-światopoglądowego. Nie mam pojęcia, jak skończyć to opowiadanie, a stoję tuż przed bramą z wielkim napisem "KONIEC". Roxanne jest zbyt inteligentna, a Duff zbyt uparty, by odpowiadał im taki koniec, który zaplanowałam. A ja nie wiem, jak mam z nimi rozmawiać, żebym mogła postawić na swoim. Chyba im odpuszczę...

Nieważne.

Z całego serca dziękuję Anonimowej Mili, której komentarze ratują mnie przed zwątpieniem we wszystko! To, że wstawiam ten rozdział, jest w głównej mierze Twoją zasługą :) Chociaż jestem niezaprzeczalnie wdzięczna wszystkim, którzy to czytają i komentują.

Do następnego!